· 

Als ik weer normaal eet…

Je hebt een eetstoornis en hebt in tijden niet meer gegeten zoals normaal. Je leven staat in teken van te weinig eten, in de hoop dat je nog nét dat kleine beetje af kunt vallen en je durft bepaalde producten helemaal niet meer te eten. Je telt de calorieën, je weegt je eten af en vetten, die zijn uit den boze. Elke dag denk je er weer aan: eten, afvallen en je gewicht. Wat nou als ik dit doe, zal ik morgen dan een beter resultaat op de weegschaal zien? Wat zou het toch fijn zijn als je morgen weer normaal kunt eten, dat je geen strijd meer hoeft te voeren en kunt doen alsof er nooit iets aan de hand is geweest. Eten zonder enige zorgen, opscheppen wat je wilt en in de winkel geen innerlijke ruzie welk magere product nou echt magerder is. Je zou het zo graag willen, maar toch maakt het je bang. Wat als je morgen weer normaal zou gaan eten, wat gebeurt er dan?

 

Zo vaak heb je jezelf voorgenomen om morgen weer normaal te gaan eten, dat het genoeg is en je de draad gewoon weer op moet gaan pakken. Al dat gerommel met het eten is genoeg geweest. Je wil echt wel herstellen van die rot eetstoornis, maar het lukt maar niet. Elke keer stel je maar weer uit, want morgen is er weer een dag. Morgen is de dag dat je aan gaat komen, vandaag nog even niet. Enkele keren heb je op het punt gestaan om het roer om te gooien, om er echt voor te gaan.  Nu zou ik toch echt gaan herstellen, maar toch voelde het niet goed. Het moment dat je zou  gaan herstellen zou het moment zijn dat je in een achtbaan van emoties terecht zou komen, dat er allerlei moeilijkheden op je pad zouden gaan komen.

 

''Als ik weer normaal zou gaan eten, wat zou er dan gebeuren?''

 

Iedereen zou denken dat het wel meeviel

Het moment dat ik weer normaal ga eten, denkt iedereen dat ik me aanstelde, dat het helemaal niet zo erg was. Hoe kan je nou van de een op de andere dag gewoon weer normaal gaan eten? Wie neemt mij dan nog serieus?

 

 

Een volkomen logische gedachte, voor iemand met een eetstoornis, maar het gaat nou eenmaal niet in een dag ineens goed. Misschien heb je die gedachte nu wel, maar het is een traject die wel wat langer duurt dan een paar dagen. Je angsten en je obsessies verdwijnen niet in een nacht als sneeuw voor de zon, het kost tijd. Ga de strijd aan! Je zult merken dat het eten misschien wel redelijk gaat, maar er speelt nog zo veel meer in dat mooie hoofdje van je. Een eetstoornis is niet alleen het eten, het is juist alles er omheen. Niemand zal denken dat het wel meeviel, iedereen weet hoe zwaar jouw eetstoornis is. 

Niemand ziet me meer staan

Als ik weer normaal ga eten, ziet niemand mij meer staan. Ik val niet meer op en ben normaal.

 

Fout, mensen gaan je alleen maar zien op de manier zoals dat je echt bent. Een vechter, het vrolijke meisje of die lieve jongen, niet meer degene die in gevecht is met angsten en obsessies, maar de ware jij. Mensen zullen blij zijn dat je heel langzaam die nare ziekte achter je laat en beter voor jezelf durft te zorgen. Relaties gaan er alleen maar op vooruit, omdat je niet constant meer met het eten bezig bent, maar ook tijd en ruimte hebt voor andere, leuke dingen. Jij wordt zichtbaar, die eetstoornis gaat wel.

 

Die eetstoornis is niet erg genoeg

Als ik nu weer normaal ga  eten lijkt het niet zo ernstig meer. Mensen hebben een ander beeld van een eetstoornis, niet dit.

 

Nee, natuurlijk niet! De ernst wordt toch niet bepaald door hoe jij verandert bent, het zit hem niet in hoe snel of langzaam je eet, of je wel of niet kan genieten van eten. Ik kan me echt voorstellen hoe je je voelt als je weer normaal kunt eten, om producten te kunnen eten waar je tijden naar hebt verlangt. Het is juist goed om hiervan te genieten en heb heeft niets te maken met hoe erg je eetstoornis is. Dat wat in je hoofd omgaat, daar zit de ernst in. En ook al zou het morgen weer helemaal goed gaan, eet je weer goed, dan zegt het nog niets over de ernst van de afgelopen tijd.

 

Ik verdien geen hulp meer

Als ik weer normaal eet heb ik geen hulp meer nodig, deze krijg ik toch niet. Mijn eetstoornis was er toch niet echt, ik moet het vanaf nu helemaal alleen doen, maar daar ben ik nog niet klaar voor.

 

Ook jij verdient dan gewoon hulp, want als je weer normaal eet, wilt dat helemaal niet zeggen dat het in jouw koppie al 100% gaat. Het gevecht begint pas op het moment dat jij normaal eet, want alleen dan kun je al je emoties goed toelaten, kun je gaan verwerken. Juist nu is het tijd voor hulp en steun.

 

Word ik weer normaal

Als ik normaal eet dan word ik weer normaal. Nu ben ik nog anders dan de rest, met een normaal gewicht behoor ik tot de rest en ben ik niet bijzonder meer.

 

Een eetstoornis maakt jou niet anders en bijzonder, dat ben je van jezelf. Er zijn zoveel mensen die lijden aan een eetstoornis, dus je bent niet de enige en uniek daarmee. Jouw persoonlijkheid maakt jou uniek en bijzonder, dat draagt wat bij aan de wereld en wordt geliefd door een tal van mensen.

 

 

Er zijn nog zoveel meer gedachten, gevoelens, angsten en emoties die komen kijken bij het ‘’weer normaal eten’’. Ik hoop sommige angsten toch de wereld uit te hebben geholpen en je een beetje te helpen, want een hoop is te weerleggen.

 

 


Reactie schrijven

Commentaren: 2
  • #1

    Anna (maandag, 10 juni 2019 14:44)

    Herkenbare gedachte, mooi om zo te lezen hoe je ze kunt weer leggen. Dankje

  • #2

    Eric (eetstoornisvrij.nl) (maandag, 10 juni 2019 14:49)


Volg je mij al op Instagram?