· 

Brief: jij bent niet je eetstoornis

Hé jij, ja jij. Degene die zichzelf ziet als ‘’degene met een eetstoornis’’. Degene die zichzelf kwalijk neemt allerlei dure stappen te hebben gezet, strijdend naar een beter leven. Je ontwijkt je dierbaren, omdat je bang bent ze pijn te doen met leugens, lijnen en dubbelzinnig zijn. Degene die uren naar zichzelf staarde in de spiegel en naar zoveel punten van het lichaam keek in die spiegel, het leek allemaal niet echt, je zag een heel ander beeld. Het is net alsof je naar de wereld kijkt en je dan dingen afvraagt over haar bestaan.

 

Ik ken jou, ik was net zoals jij.

 

Ik ben nog steeds zoals jij, ongeacht hoe zeker en gedreven ik ben op z’n tijd. Het maakt niets uit hoe en hoeveel letters ik op papier heb gezet, om te schrijven over wat ik doorstond, of hoeveel ik sprak over mijn herstel, of hoe veel lachende foto’s er van mij op social media staan. Foto’s die een voorbeeld lijken te zijn van iemand die geen greintje twijfel had in haar leven.

 

Ik weet hoe jij je voelt. Ik weet dat je soms kwaad op jezelf bent, afvragend waarom het op deze manier moet, waarom je ziek geboren bent. Erger nog, niet eens ‘’de goeie manier ziek’’, de manier van ziek zijn die verholpen kan worden door een paracetamol.

 

Nope, je vervloekt het feit dat je in een ziekte zit die duur is en pijnlijk, het duurt zo lang en het einde is niet meer in zicht. Je vervloekt het feit dat je ruzie maakte, thuis niet te genieten was en vrienden verloor, dat je je gedroeg en sprak op een manier waarvan je nooit had gedacht daartoe in staat te zijn. Je vervloekt het feit dat je duidelijk niet ‘’slim genoeg’’ was om dit allemaal te doen, terwijl iedereen zei dat je het wel kon, en nu zit je maar te denken: wie zou ik zijn als dit niet zo was?

 

Ik sliep in jouw bed. Ik lag onder de dekens en vroeg me af, net zoals jij, is het ’t allemaal waard om morgen weer wakker te worden? Afvragend of het niet makkelijker zou zijn om in de nacht te verdwijnen met jouw dromen en daar blijven – waar dan ook – en iedereen laten rouwen en verder laten gaan met hun leven.

 

Ik zat aan jouw keukentafel. Ik luisterde naar peptalks die bedoeld waren om je kalm te krijgen. Ik heb jouw eten in piepkleine stukjes gesneden. Ik zag jouw familie, hoe verdrietig ze waren en zagen hoe jij in gevecht was met je eten. Nog zo’n geval van: je bent nog niet beter. Ik voelde hoe jouw gezicht begon te gloeien en die brandende tranen je ogen deden prikkelen, het moment dat je je terug trok in je kamer. Terug in je eigen wereldje, opnieuw in de armen gesloten van de stoornis die je niet van je af krijgt.

 

Ik stond voor jouw badkamer spiegel. Ik herkende de lijnen van jouw lichaam, voorzichtig bedekt met moedervlekjes en littekens. Ik zwom in de oceaan van gevoelens die weer toesloegen, elke keer als je hier weer stond, voordat je ging douchen of je aan ging kleden. Ik vocht tegen het bubbelbad van angst vol met piekergedachten, over dingen die er niet eens waren. Ik verdronk in het schuldgevoel, de schaamte wanneer je wist dat je er op deze manier uitzag omdat je iets wel of niet deed.

 

Ik schreef in jouw dagboek, ik vertelde jouw verhaal op een manier alsof het de mijne was … omdat het ook zo was. Ik had een eetstoornis. Ik ben er voor opgenomen geweest. Ik heb er tegen gevochten, jaren lang. Ik heb erover geschreven, grappen over gemaakt en er hard om gehuild. Maar er is een ding die ik van jou wil horen:

 

IK BEN HET NIET !

 

Ik ben niet mijn eetstoornis en jij bent niet de jouwe. Ik ben niet dat magere ding, onder controle gehouden door een stoornis. Ik ben niet iemand die uren van het leven is verloren door angst. Ik ben niet de lijst van symptomen van zo’n checklist. Ik ben zo veel: eigenwijs, koppig, sarcastisch – maar ik ben niet, en was nooit of word nooit, de ziekte die mij uitdaagde iets te zijn wat ik kon zijn.

 

 

Herstellen is complex en het is ontzettend lastig. Waar trekken we de grens? Wanneer is de eetstoornis over en begin ik ik te worden? De complexiteit van een eetstoornis ligt aan zijn verraderlijke; het ontstaat niet van het een op het andere moment zoals bijvoorbeeld een gebroken been of een zere keel. Het kruipt er langzaam in, het vindt langzaam zijn weg richting je gedachte, tot het moment dat je gaat realiseren dat je niet meer weet wie jij bent en wie je eetstoornis is.

Ik hoef je natuurlijk niet uit te leggen hoe verwarrend het is. Maar als je zoekt naar woorden voor mensen die niet waren zoals wij, is hier het beste wat ik te bieden heb: stel je voor dat je een uitslag hebt, een verschrikkelijke uitslag! Een uitslag met blaasjes en het weerhoudt je de dingen te doen die je wilt doen. Normaal gesproken is een uitslag goed te onderscheiden van de gezonde huid, het is rood en aanwezig.

 

Maar stel je is voor dat de uitslag volkomen onzichtbaar is. Niemand kan het zien, zelfs jij niet. Maar jij weet dat het er is, je hebt de neiging om continu te gaan krabben en het te verstoppen voor iedereen, omdat normale dingen doen zoals in de zon liggen met vrienden te veel pijn doen. En je vrienden en familie kunnen je vertellen dat er iets mis is, omdat je altijd zo krabt en er niet lekker bij zit. Je draait je weg van dingen waarvan je normaal gesproken hield, maar ze snappen niet waarom.

 

Er is niets mis met jou! Ik hoor het ze zeggen, kijk naar je huid, hij ziet er prima uit. Stop met eraan te krabben en vooruit ermee. Je snapt het niet, ik kan niet gaan, het doet te veel pijn.

 

En toch weet je dat de beste manier om het te laten helen is: eraf blijven. Maar eraan zitten bied de enige comfort die je kan vinden. Eraan krabben geeft je controle, alsof je iets kunt.

 

Het ergste is het nog niet eens, jezelf buitensluiten, of dat anderen je niet begrijpen. Nee, het is het feit dat je ze niet kunt vertellen of het de uitslag is die je in de weg zit of je huid hoe hij nu is. Misschien is je huid van nature al zo, een tikkende tijdbom van jezelf oncomfortabel voelen en veel jeuk hebben. Misschien is de reden dat niemand anders het verschil ziet omdat je altijd zo bent geweest, verveeld en dat je het niet waard bent.

 

Ik zou willen dat je een stukje papier pakt met in het midden een verticale lijn, met aan de ene kant jouw eetstoornis en de andere kant ben jij (de echte jij). Wat willen deze 2 kanten van je, wat zijn je wensen en wat bereik je ermee? Wees eerlijk naar jezelf, ben reëel. En dan komt het moment van de waarheid: die eetstoornis staat los van jou, dat ben jij niet. Scheur het papier door de midden, haal het van elkaar af.

 

Twee verschillende dingen
Het ene is donker, het ander is licht.
Een vol met leugens, de ander de waarheid.

 

Jij hebt de touwtjes in handen, jij bepaalt wat je met jouw leven doet en wie je bent. Het belangrijkste nog: jij bepaalt wat je wilt doen. Je hebt niets nodig, alleen jezelf en je dromen, daar heb je niemand of niets anders voor nodig. Jij hebt je eigen doelen, je ambities en wensen. Je hebt je eigen identiteit terug.

 

Het papiertje die je hebt geschreven stelt eigenlijk niets voor, want dit ben jij altijd al geweest, al die tijd al. Je bent nooit de weg kwijt geraakt door die eetstoornis, het nam alleen de macht over jou. De liefde en het licht zijn er altijd geweest.

 

 

Het is alleen makkelijker om het te zien als alle obstakels weg zijn.

 

 


Commentaren: 6
  • #6

    Lara (maandag, 10 juni 2019 14:45)

    Herkenbare gedachte, fijne blog.

  • #5

    Beauty By Bibi (zaterdag, 01 juni 2019 09:56)

    Je bent een eerlijk en open persoon, mooi artikel weer!

  • #4

    Jeannet (woensdag, 29 mei 2019 10:39)

    Wat ben jij open in je blog! Bijzonder, ik zou het niet kunnen. Je moet wel een bijzonder mens zijn!

  • #3

    Gerrie (dinsdag, 28 mei 2019 17:44)

    Tranen in mijn ogen. Zo mooi geschreven lieve Milou

  • #2

    Nicole Orriëns (dinsdag, 28 mei 2019 16:54)

    Het is inderdaad altijd goed om onderscheid te maken tussen iets en Jezelf! Hetzelfde is van toepassing op gedachten.

  • #1

    Marjolijn (dinsdag, 28 mei 2019 13:50)

    Zo heftig en zo waar. Kijk maar diegene, luister en ben er voor ze. Je roept om hulp. Maar het duurt en duurt. Wachtrijen eindeloos. En zo weinig plaats. Gelukkig zijn er de ervaring deskundige. Die weten waar je over praat. Die weten wat jij doorstaat. Want dat is zo belangrijk. Niet het eten. Maar het luisterend oor. Zo mooi verwoord Milou. Je bent zo sterk geworden. Ben trots op je.