· 

Hallo angststoornis

 

Normaal gesproken zou ik met ‘beste’ of ‘lieve’ beginnen, maar dat lijkt mij met deze brief niet de beste opening. Want ik moet je zeggen, zo best of lief vind ik je niet. Ik wil het wat dat betreft dat wat formeel laten, zodat we hierin enige afstand houden. Ik wil je niet toelaten in mijn leven, ik wil dat je me met rust laat en mij mijn vrolijke, enthousiaste zelf laat zijn. Het meisje dat zich nergens zorgen over hoefde te maken, die straalt en er ook echt is.

 

 

Ik heb je ooit de macht gegeven over mijn leven, ik heb mezelf geprobeerd te bewapenen en verdedigen tegen je, maar dat is me helaas niet gelukt. Je hebt gewonnen, geeft dat je een goed gevoel?

Controle 

Ik ben de totale controle kwijt en zou die graag terug willen hebben, aangezien het mijn leven is en ik bepaal hoe hij eruit ziet. Een groot deel van mijn leven staat in teken van jou en ik moet zeggen, je hebt me meer ellende gebracht dan vreugde. Ik heb een hoop mogen leren, laten we wel even eerlijk zijn, maar je hebt me ook neergehaald en uitgeput. Je hebt me ziek laten worden en het gevoel gegeven dat ik niet goed genoeg ben, dat moet stoppen.
 
Elke dag verloor ik weer een stukje van mezelf, vertrouwen dat het ooit nog goed zou gaan komen. Maar daar wil ik een streep onder zetten, ik kan jou wel aan en ik ga jou ook verslaan.

 

Ik heb het mezelf altijd kwalijk genomen dat ik je niet aan zag komen, ik had in moeten grijpen op het moment dat jij tevoorschijn kwam. Ik zag gewoon het gevaar niet dat op de loer lag, ik heb de signalen niet gezien (en gewoonweg genegeerd). Ik heb het mezelf verweten dat ik het zo ver heb laten komen, dat je je wist binnen te dringen in mijn geweten. Ik kan je nu vertellen dat het tegenhouden op dat moment onmogelijk was, ik was niet sterk genoeg en had de kennis nog niet die ik nu wel heb. Je hield me in de gaten, je kwam geleidelijk mijn leven in en ben het hardnekkigste dat ik ken.

 

Ik ben bang geweest, verdrietig, boos en je hebt me zelfs ziek gemaakt. Ik heb mezelf langzaamaan de dood in geholpen, dingen gedaan die ik niet wilde doen en niet leuk vond. Ik heb mezelf pijn gedaan en naar beneden gehaald, gezegd dat ik niet goed genoeg ben. Ik huilde mezelf in slaap, niet wetende wat ik met mezelf aan moest. Ik heb kennis mogen maken met fibromyalgie, iets wat ik voor altijd mee mag dragen en geen pretje is. Talloze bezoekjes aan huisartsen en dokters, vele onderzoeken lieten weinig tot geen resultaat zien. Het maakte me onzeker, ik voelde me een aansteller en had het idee dat er toch niets aan de hand was. De klachten bleven, maar het begrip was ver te zoeken. Ik wist niet wat er met me was, wat ik met mezelf aan moest en zo ook niet hoe ik het beter kan maken. Het was een mysterie, eentje die mij helemaal in zich opnam. 

Het meisje met de koptelefoon

Ik heb afspraken af moeten zeggen, een hoop in mijn jeugd gemist. Het gaat dan over logeerpartijtjes tot feestjes. Het kopen van bepaalde kledingstukken tot het afzeggen van etentjes. Niet op komen dagen op gesprekken of ergens niet meer welkom zijn, omdat ik niet af durf te bellen. Continu bang zijn over wat anderen wel niet van me denken, mezelf isoleren van de buitenwereld. Ik was op de middelbare school niet zomaar ‘het meisje met de koptelefoon’, dat was deels eenzaamheid en deels onzekerheid. Ik liet je toe, ik liet je mijn leven overnemen.
 
Ik kon moeilijk van het leven genieten, want ergens wist ik dat je wel weer roet in het eten zou gooien. Er was namelijk geen dag dat je me met rust liet, je was er altijd, het voelde toch een soort van vertrouwd. Jij liet me niet in de steek, jij gaf me adviezen en liet mij dingen zien.
Jij bent degene die twijfel bij me in het leven bracht, dat ik kan piekeren over dingen en moet overdenken. Door jou leek het leven zoveel moeilijker en heb ik vaak genoeg met tranen in mijn ogen voor opties gestaan, niet wetend wat nou de beste keuze zou zijn om jou een goed gevoel te geven.
 
Je hebt alles van mij afgenomen, want ooit was ik dat vrolijke meisje die zich nergens zorgen over hoefde te maken. Die niet twijfelend in de supermarkt staat, over welke maaltijd ze moet kiezen (want er zit wel 20 calorieën verschil in!). Elke dag vechten tegen angst en onzekerheid, je hebt me uitgeput.

De lat te hoog gelegd

Ik heb een hoop afspraken last-minute af moeten zeggen omdat ik het idee dat ik het toch niet kon, dat het niet een goede keuze was of dat ik toch het idee had dat niemand op mij zat te wachten. Ik had gehoopt dat mij dat rust zou geven, maar in plaats daarvan ging ik mij schuldig voelen, voelde ik me een mislukkeling eerste klas en was ik teleurgesteld. Weer iets wat niet lukte. Ik ben goed geworden in het hoog leggen van die geweldige lat, tegen beter weten in. Ik wilde alles kunnen, ik wilde het meteen kunnen en er goed in zijn. Ik kon me altijd zo alleen voelen, als mensen in mijn omgeving mij niet snapten. Ik wilde niet zielig gevonden worden, maar ik wilde ook niet graag dat mensen niet snapten wat er in mij omging. Achteraf gezien ben ik boos, boos op jou. Door jou heb ik mezelf geïsoleerd van anderen, door jou heb ik keuzes gemaakt die ik anders nooit zou maken en zijn er maar weinig mensen waarmee ik écht durf te praten.

 

Maar ik ben ook een beetje boos op mezelf, ik kan niet alles aan jou verwijten. Waarom kwam je op de momenten opzetten die juist belangrijk voor me waren? Je maakte me zwak op momenten dat ik sterk moest zijn, in angst en verstijfd. Wat is hetgeen wat je me wilde leren, is er iets dat ik verkeerd heb gedaan?

What doesn't kill me, makes me stronger

Ik zal je nooit kunnen vergeven wat je me hebt aangedaan in mijn leven, alles wat ik verloren heb en voor de restjes die misschien wel voor altijd zullen blijven. Ik ben er wel achter dat ik het moet accepteren, dat het gebeurt is en ik er niets meer aan kan veranderen. Ik wil mezelf niet meer op het verleden focussen, maar op het nu en de toekomst. Naast de boosheid, verdriet, onbegrip en pijn die ik heb gevoeld en die ik nog steeds voel richting jou, kan ik ergens ook een klein beetje dankbaarheid opbrengen. Het is misschien gek, maar door jou heb ik ontzettend veel geleerd, een levensles. Ik heb moeten vechten, zodat ik er niet aan onderdoor kon gaan. Ik heb mijn kwetsbaarheden leren kennen en mijn kwaliteiten. Ik heb geleerd hoe ik met mezelf om moet gaan en wat mij helpt om mezelf beter te laten voelen. Zonder jou was ik hier misschien wel niet achter gekomen, of was ik heel anders geweest.

 

Ergens geeft het mij meer vertrouwen in de toekomst, omdat ik mezelf beter heb leren kennen dan ooit daarvoor. Ik weet hoe ik reageer op bepaalde situaties en hoe ik dit aan kan pakken. Hoe ik mezelf kan troosten als ik even verdrietig ben of mezelf af moet koelen als de boosheid op komt zetten. Ik zie in dat niet alles in één keer af hoeft te zijn en niet alles in een keer lukt, het hoeft niet altijd zo perfect te zijn als dat ik denk. Ik ben ook maar een mens en ook ik mag fouten maken, een keer iets uit de weg gaan of een ‘verkeerde’ beslissing maken. Ik heb meer mensen leren vertrouwen en durf ook te praten, mijn gevoel te uiten en situaties te delen. Ik merk dat dit mij goed heeft gedaan en dat ik blij ben dat ik nu de hulp heb die ik al die tijd nodig had om jou te bestrijden. Dat ik niet alles alleen hoef te doen en dat mensen meer begrijpen als ik zelf meer vertel en blijf praten.

Ik mag er ook zijn

Het liefst zou ik je voor altijd uit mijn leven willen bannen, ik ben in ieder geval verder gekomen dan ik ooit had gedacht. Ik heb over me heen laten lopen, ik heb je in mijn leven gelaten. Ik heb gevochten tot ik niet meer kon en zal dat altijd blijven doen. Je kan mij nooit meer zo bereiken als dat je eerder deed omdat ik inmiddels mijn wapen heb gevonden om tegen je te strijden. Vanaf nu doe je mij geen pijn meer en bepaal ik zelf hoe mijn leven eruit ziet.

 

Milou

Reactie schrijven

Commentaren: 0