· 

Herstellen moet je gewoon doen


Waarom je wilt herstellen dat weet je neem ik aan wel, anders denk je er überhaupt niet over na. Het ook doen is een ander verhaal, dat is ontzettend lastig. Op momenten dat het even zwaar is, is het toch makkelijker om voor de weg van je eetstoornis te gaan, het lijkt veilig. De weg naar herstel lijkt soms onmogelijk ver weg, hoe kan je er nou daadwerkelijk voor zorgen dat je de juiste weg inslaat?

 

Dat het herstel van een eetstoornis moeilijk is, is niet nieuw. Maar dat het onmogelijk is, dat is niet waar. Waar een wil is, is een weg en zo ook hierbij. Ik heb zo vaak momenten gehad dat ik dacht: laat het maar zo, als ik voor de helft ben genezen is het wel goed genoeg. Ik was het zat om steeds die strijd aan te gaan, weer in een eetbui terug te vallen en te zien dat het me toch niet lukt.

 

Het moment dat je weer even een stapje terug zet, het voelt als een gigantische mislukking. Ik heb vaak genoeg wat huilbuien gehad, omdat ik de juiste weg niet meer zag. Deed ik het nou nooit goed genoeg? Kan ik mezelf niet beter terug laten vallen en dan maar vrede hebben met de eetstoornis?

Je moet gewoon doorgaan en vechten, hoe moeilijk het ook mag zijn! Als jij jezelf overgeeft aan die rot eetstoornis, geef je ook toe aan je angsten en die worden hierdoor alleen maar versterkt. Het leven is niet altijd even makkelijk, soms moet je ergens voor vechten of ergens overheen stappen en aanpakken.

Go for it

Je moet het gewoon doen, misschien simpel gezegd maar het is gewoon zo. Het betekent dat je keihard voor herstel moet gaan werken, dat je je angsten onder ogen moet komen. Diep van binnen weet jij ook wel dat je niet aankomt van dat ene koekje die je zojuist at en dat je het niet hoeft te compenseren, het maakt je angst alleen maar sterker. Je eetstoornis laat je denken dat dit niet zo is en je dik word, dit zijn de momenten dat jij je vechtlust moet laten zien. Zoek afleiding, ga wat leuks doen, praat! Je mag hulp zoeken, want herstellen doe je niet alleen.

 

‘’Ik kom echt aan als ik dat frietje eet hoor’’, een van de bekende gedachten die voorbij komen bij mensen met een eetstoornis, de angst om van een maaltijd te stijgen in gewicht. Is deze gedachte reëel? Je weet heel goed dat dit niet zo is, maar toch luister je naar dat stemmetje. Om je angst te testen is het de kunst om toch dat ene frietje op te eten en dan maar zien wat er gebeurt. Je zult zien dat die gedachten volstrekt overbodig waren en er niets aan de hand is, dat je er niet bang voor hoeft te zijn. Dit geeft je meer vertrouwen in een volgende keer, je bent weer een stapje verder.

 

Bedenk voor jezelf wat voor nadelen de eetstoornis voor jou heeft. Ik keek met een negatieve blik richting de wereld en een erg negatieve blik naar mezelf. Mijn conclusie is dat dingen soms rot lopen, dat ik niet perfect ben, maar dat dat niet de hele werkelijkheid is. Ik weet waar mijn grenzen liggen en hoe ik die kan beschermen zonder daarvoor een eetstoornis te hebben.

 

''Op een dag zul je dankbaar zijn dat je niet opgaf, dat je koos voor herstel en voor jezelf''. 

 

Ik weet ook dat ik niet dik wordt van een keer iets anders of meer eten. Het hebben van een eetstoornis gaat zeker niet om het eten, maar je hebt wel een verkeerde relatie met eten erdoor gekregen. Ik moet het weer leren vertrouwen, maar ook mijn eigen lijf. Probeer je daarom dan ook echt op positieve gedachten te richten en onderzoek je gedachten goed. Houd bijvoorbeeld een dagboekje bij met positieve gedachten, schrijf er is 3 voor jezelf op per dag.

Het doorbreken van gewoontes

Wanneer je je een nieuwe gewoonte aan wilt leren, moet je daar veel tijd in stoppen. Een gewoonte is er niet van de een op andere dag, daar gaat wel een tijd overheen. Een goede gewoonte heeft tijd nodig om in te slijten. Dat je soms terugvalt in een oude gewoonte is niet gek, het is iets wat vertrouwd is geworden. Het is dan ook belangrijk om jezelf hiervoor niet af te wijzen, wees niet streng voor jezelf. Misschien struikel je wel honderd keer over dezelfde obstakel heen, voel je je stom, maar het is all part of the game. Het is dan ook jouw taak om niet op te geven en jezelf te herpakken, uiteindelijk maak je het je eigen en weet je niet beter.

 

The sky is the limit

 

Gewoon doen! Het lijkt heel makkelijk, maar dat is het natuurlijk niet. Je mag het eng vinden, moeilijk vinden. Je mag fouten maken, er eventjes doorheen zitten. Er is geen handboek geschreven die jou verteld hoe herstel in elkaar zit, dat is voor iedereen anders. Met vallen en opstaan, met goeie hulp en goede steun.

 

Durf jij het aan?

Reactie schrijven

Commentaren: 1
  • #1

    Marjolijn (maandag, 08 april 2019 20:14)

    Sterke blogs schrijf je. Hier kunnen heel veel mensen zich in vinden. De beste hulp die je kan krijgen is van iemand die in soortgelijke situatie heeft gezeten. Dus jij bent zeker een ervaring deskundige. Dikke pluim.