· 

Hoe ik ontdekte dat ik een eetstoornis had

De eerste kilo’s vlogen er vanaf, de drang om te bewegen nam maar toe en ik begon mij steeds meer in eten te verdiepen. Ik vertelde mijn moeder dat ik wat af wilde vallen en besloten om samen een dieet te gaan volgen uit een boekje. Het is iets waar een hoop mensen zich mee bezig houden, het is een vorm van zelfzorg. Maar kan je het ook zien als een voorteken van een gestoorde relatie met eten? Op welk moment gaan de alarmbellen rinkelen en wordt het als een obsessie gezien, ongezond gedrag? Het is lastig inschatten of het een lijn poging is of een beginnende eetstoornis.

 

Het hebben van een eetstoornis heeft eigenlijk niets te maken met eten, het gaat om een hoop gebeurtenissen of trauma’s die je in het verleden hebt meegemaakt. Ook een deel karakter speelt hierbij een rol, iemand met HSP is bijvoorbeeld al gevoeliger voor verslavingen, zo ook een perfectionist. Misschien ben je van nature al onzeker en wordt dat niet beter hierdoor. De eetstoornis sluipt er langzaam in, het is niet iets dat je na een week hebt ontwikkeld. Het moment dat je beseft dat je een eetstoornis hebt is al vaak te laat, het is nou eenmaal lastig om te herkennen.

 

 

Ik hoop, door het delen van mijn eigen verhaal, dat het jou helpt om bij jezelf na te gaan welke rol eten in jouw leven heeft. Kan je eerlijk zijn tegen jezelf als je nadenkt over jouw relatie met eten, het niet eten en je gewicht, beïnvloed het je leven? Zoek op tijd hulp, laat het niet langzaam jouw leven insluipen! Wanneer jij op tijd erbij bent en er wat aan doet, is de kans van genezen veel groter. Voorkomen is beter dan genezen zeggen we dan maar.


Waaraan ik ontdekte dat ik een eetstoornis had

 

Ik had het idee dat ik eindelijk echt iets kon, dat ik discipline had en een gezond leven had. Ik was bezig met sporten, ik was wat afgevallen en snoepte nauwelijks meer. Ik had er nog nooit eerder van gehoord, maar kwam er al gauw achter dat ik inspiratie kon vinden op Pro-Ana websites, het leek allemaal zo mooi.

Ik vind het lastig om te zeggen wanneer het besef eigenlijk kwam, ergens wist ik donders goed waar ik mee bezig was, maar dacht dat het wel goed ging en ik het aankon. Het duurde dan ook best lang dat ik inzag hoe slecht ik bezig was, op dat moment was er geen weg meer terug en was ik helemaal in de ban van anorexia.

Ik zag mijn eetstoornis eigenlijk niet echt als een last, dat kwam pas toen ik opgenomen werd in het ziekenhuis en erg ziek was.

 

Het moment dat mij werd verteld dat mijn organen niet goed functioneerde en aan de hartbewaking moest, deed toch wel mijn ogen openen. Ik weet nog goed dat mijn moeder, na mijn vraag, een foto van mijn rug maakte. Ik begon hard te huilen, ik zag eruit als een skelet met een velletje erom heen, ik kon letterlijk elke rib en wervel tellen. Ik droeg kleding van de kinderafdeling en had een hele bolle buik, net als de kindjes in Afrika. Ik wist dat ik ernstig ziek was, maar ik kon het niet meer stoppen, ik was te depressief om nog in te kunnen grijpen. Het voelde alsof ik de controle helemaal kwijt was, dat mijn leven tussen mijn vingers door glipte.

 

Eenmaal in de eetstoorniskliniek besefte ik dat ik dit niet meer wilde. Ik had ernstige heimwee, heimwee waar ik echt ziek van kan worden en wilde naar huis. Ik zou er alles aan doen om een beter leventje te krijgen en begon als een bootwerker te eten, de kilo’s moesten er zo snel mogelijk weer aan en dan kon ik naar huis. Dan zou de eetstoornis wel over zijn.

 

''Ergens had ik de wens om anorexia te ‘krijgen’, want dan werd ik gezien en stond ik ergens voor''.

 

Weg naar herstel

 

Ik heb verschillende psychologen ontmoet en ook van een paar weer afscheid moeten nemen omdat zij niet aansloten op wat ik zocht. Nadat ik uit de kliniek kwam viel ik terug, uiteraard. Het ging er zo snel aan en ik was thuis, het was weer veilig en kon weer verder gaan waar ik was gebleven.

 

Toen ik eenmaal een psycholoog gevonden had die mij begreep, een die zelf een eetstoornis had gehad, voelde ik me begrepen. Er was iemand die snapte wat er door mij heen ging en die kon het ook, zij kan mij helpen! Ik ben op eigen houtje meer gaan eten, veel meer, ik kwam aan. Ik merkte dat ik steeds meer de anorexia aan de kant kon zetten en ik ging inzien dat het leven buiten een eetstoornis veel mooier was. Ik ontdekte wie ik was, want tijdens mijn eetstoornis wist ik dat niet.
(In mijn blog over 'wie ben ik' lees je hier meer over)

 

Ik hoop dat dit voor jou toch wat motivatie geeft om eens uit te zoeken wat er nou eigenlijk aan de hand is. Als het dan echt zo goed op te lossen is, is het alleen maar mooi meegenomen. Maar als jij beseft dat het obsessief is, niet gezond of voel jij je er niet goed bij, zoek hulp. Hoe eerder jij aan de bel trekt, hoe beter je er weer vanaf komt. Met de wijsheid die ik nu heb, zou ik vroeger veel eerder aan de bel hebben getrokken. Maar gezien ik in die tijd weinig tot geen hulp kreeg, modderde ik maar wat aan en belandde zo in de greep van een eetstoornis.

 

 

Genezen is zeker mogelijk, zolang je maar inziet waar je mee bezig bent en voor jezelf kiest. Ook jij verdient het om hulp te krijgen, hoe dan ook.

Reactie schrijven

Commentaren: 2
  • #1

    Plien (woensdag, 03 april 2019 18:28)

    Mooi geschreven. destijds gingen wij natuurlijk met elkaar om en heb ik dit van dichtbij meegemaakt. Ik vond het heel bijzonder om te zien want ik was precies het tegenovergestelde!

  • #2

    Gerrie (zaterdag, 06 april 2019 07:55)

    Zo mooi geschreven Milou, ik ben zo trots op jou.