· 

Je bent te hard voor jezelf

Stiekem weten we allemaal wel dat we wat liever voor onszelf mogen zijn, dat we milder moeten zijn en minder streng. Het klinkt veel makkelijker dan dat het is, want het zit er niet voor niets. Het kan een vorm van zelfverdediging zijn, omdat je eerdere ervaringen op hebt gedaan. Het kan ook een gewoonte zijn, iets wat je al zo lang doet. Perfectionisme, het idee dat je het nooit goed genoeg doet. Een schop onder je kont geven is niet erg, dat is soms nodig, maar dan ook op momenten dat het echt van toepassing is. Je mag best verwachtingen hebben van jezelf, zolang deze maar realistisch zijn en haalbaar.

 

Omdat het vaak een gewoonte is, is het lastig om te signaleren, je weet tenslotte niet beter. Je bent dit ooit gaan doen, je bent jezelf gaan toespreken op een bepaalde manier, niemand heeft je er ooit op gewezen en nu is het iets wat bij jou ´´hoort´´. Veel dingen die we onszelf aandoen of hoe we met onszelf omgaan is een vorm van gewenning, het valt je niet eens meer op.

 

Hoe streng ben je nou eigenlijk voor jezelf? Misschien zijn er dingen waar je tegenaan loopt of mee zit  die er mee te maken kunnen hebben. Sommige signalen en kenmerken kunnen handig zijn om aan vast te houden. Word je ergens in beperkt of loop je vast, dan is dat denk ik het enige referentiekader die je nodig hebt. Genoeg reden om iets te mogen veranderen.

 

Perfectionisme

 

We leggen de lat te hoog voor onszelf, iets wat we tegenwoordig steeds vaker horen. Je mag zeker verwachtingen van jezelf hebben, want wie weet wat je allemaal in huis hebt. Maar wanneer jij de lat te hoog legt, stel je jezelf steeds vaker teleur. Vergelijk het met polsstokhoogspringen: hoe goed we ons voorbereiden, hoe vaak we ook oefenen… het moment dat jij die ene lat te hoog legt en wilt gaan springen, red je het alsnog niet. Het doel, de lat, is veel te hoog en te ver. Het is niet dat je dan een mislukkeling bent, het is gewoon een doel die niet haalbaar is voor jou. Leg hem is wat lager, pas het aan aan jouw kunnen, je zult zien dat je het dan wél haalt en dat je trots kan zijn op jouw prestatie.

 

Het moment dat jij steeds blijft denken dat je het toch nooit kunt, dat je niet goed genoeg bent en nooit iets kan of mag, is het moment dat het zinnetje ‘’zie je wel..’’ omhoog komt. Zie je wel dat ik niet goed genoeg ben, zie je wel dat ik het niet kan. Dat is het moment dat je jezelf weer als imperfect gaat zien en het cirkeltje weer kan beginnen, je bent te hard voor jezelf.

 

 

Het hoeft niet perfect, goed is ook goed. Wanneer je dit steeds meer los kunt laten, los laten dat iets perfect moet zijn, komt er denk ik veel meer ruimte. Ruimte om te kunnen ademen, om echt te leven en jezelf te gaan accepteren.

Strenger voor jezelf dan voor een ander

 

Bij mij is het anders, het voelt anders. Voor jouw gevoel is het misschien echt anders, er is altijd wel een reden te bedenken waarom dat voor jouw situatie zo is. Op deze manier blijf je voor jezelf altijd veel strenger dan voor een ander. We doen even een klein testje: draai de situatie is om, zou je in dezelfde situatie, waarin je zo baalt aan je tekortkomingen, ook zo over iemand anders gedacht hebben? Als je beste vriendin naar je toekomt met iets waar zij mee zit, ben je veelal milder voor haar dan voor jezelf. De verwachtingen naar jezelf zijn heel anders dan naar anderen, je bent veel strenger voor jezelf en wilt het maar goed doen (perfect).

 

Als we het zo bekijken, is het onwijs oneerlijk verdeeld. Jij moet alles kunnen, moet alles af hebben en het goed doen en dit soort dingen verlangen we vaak niets van onze omgeving. Als een collega er een keer doorheen zit of ziek is, heb je er begrip voor en wens je diegene beterschap. Als je zelf een dagje thuis bent baal je meteen als een stekker en vraag je je af of je er wel goed aan doet en wat je collega’s wel niet van je denken. Beetje gek toch?

 

Je beperkt jezelf

 

Als je hard voor jezelf moet zijn, kan niemand jou daarin tegenhouden. Als het je gaat beperken is het ’t altijd waard om dat eens te overwegen. Beperkt het je in je vrijheid, in de zin van het leven, in hoe je naar jezelf kijkt? Als je merkt dat het je daarin in de weg staat, dan gaat het ten alle tijden zijn doel voorbij. Wat is het nut van streng zijn voor jezelf, als je ondertussen nergens meer van kan genieten en niets deugd?  Het is nou niet dat je hierdoor beter gaat presteren. Je denkt je beter te voelen door al die eisen, maar je gaat je steeds ellendiger voelen omdat je iets van jezelf vraagt wat je niet kunt geven.

 

 

Er is altijd een mogelijkheid om te veranderen, hoe vanzelfsprekend bepaalde trekjes ook zijn. Het gaat niet om het feit dat het makkelijk is, dat is het zeker niet, maar omdat het ’t nooit waard is om jezelf een leven lang aan banden te leggen en te straffen. Maar omdat je die aandacht en energie, die nu naar al die negativiteit gaat, in iets kunt stoppen wat wél de moeite waard is en waar jij vrolijk van word.

Je zou trots moeten zijn

 

Het gevoel van trots komt pas als je dat ene doel behaald hebt, dat doel die mijlenver weg is. Het is logisch dat je rust en voldoening hebt gevonden als je het doel bereikt hebt, je mag daar dan ook echt trots op zijn. Je moet dat gevoel verdienen en daardoor word het telkens uitgesteld, het kan tenslotte altijd beter, right?

Doelen stellen voor jezelf is hartstikke normaal, goed zelfs, een doel voor ogen hebben om naar toe te streven en om aan te werken. Iets waar we van leren en waar we energie uithalen.  Het is iets dat los mag staan van elkaar. Je hebt inderdaad nog doelen, maar ondertussen mag je ook best wel trots zijn op jezelf waar je op dit moment staat en tot nu toe al behaald hebt.

 

Don’t blame yourself

 

Baaldagen kennen we allemaal wel, dat is part of the deal. Maar jezelf overal de schuld van geven, dat is wel fout. Er is niets mis mee, zolang je het ook los kunt laten, maar als je dit dagelijks merkt kan dat behoorlijk in de weg staan. Je ziet alleen maar wat je zelf fout hebt gedaan en hoe je dit had kunnen voorkomen, je legt de verantwoordelijkheid bij jezelf. Ook hier zou je het om kunnen draaien: zou je je beste vriendin hier ook de schuld van geven en vind je het ook onredelijk bij haar? Waarschijnlijk denk je hier heel anders over, wederom een teken dat je te streng bent voor jezelf.

 

Op de tweede plek

 

Aan een ander denken en daarmee rekening houden is goed, maar het moment dat jij jezelf weg gaat cijferen, is het moment dat je ook te streng bent. Je neemt daarmee je eigen behoeften niet serieus of vind ze zelfs minder belangrijk. Dit kan vanuit verwachtingen komen, omdat je die nou eenmaal van jezelf hebt. Dat je verwacht da je dat wel even op de tweede plek kunt zetten, dat het nog wel komt. Hoe makkelijk is het om eerst even een ander te helpen, jij komt wel wanneer je een keer tijd hebt. Ik vind dit naar, om zo met jezelf om te gaan.

 

Een ander helpen is een heel mooi gebaar en dat zouden we allemaal moeten doen, zolang we ook goed voor onszelf kunnen zorgen. Hoe kan je zorgen voor een ander, als je dat niet voor jezelf kunt? De enige verwachting die je zou moeten hebben, is dat je voor jezelf zorgt. Als jij niet op nummer 1 staat in jouw eigen leven, zou dat juist prioriteit moeten hebben.

 

So....

 

Verandering is het moeilijkste wat er is, waar moet je in hemelsnaam beginnen? Het gewoon doen is vaak de eerste stap, bewust worden van je gedragingen. In gaan zien dat bepaalde handelingen juist niet werken en je alleen maar belemmeren. Om te kijken hoe je dat in de toekomst misschien anders kunt regelen voor jezelf. ‘’Ik mag hierin veranderen’’, wees lief voor jezelf, het mag.

 

 


Reactie schrijven

Commentaren: 10
  • #1

    Stefaan De Winter (dinsdag, 09 april 2019 19:36)

    Ik legde de lat altijd hoger, meer werken en meer verdienen tot ik besefte dat ik eigenlijk niet zo geljkkkg was. Nu wat op de rem gaan staan en af en toe is niks doen is bevorderlijk voor het geluk!

  • #2

    Virgilia van den heuvel (dinsdag, 09 april 2019 19:49)

    Ik zelf leg ook vaak de lat erg hoog voor mijzelf, dit kan echt wel is vervelend zijn niet genoegen nemen met minder. En is nee durven zeggen.... Ook dat is iets wat ik erg moeilijk vind.... Klaar staan voor andere zit zo in mij, dat je jezelf wel is voorbij loopt

  • #3

    Jeannet (dinsdag, 09 april 2019 21:33)

    Ik ben juist te makkelijk voor mezelf. Vind het al gauw goed genoeg. Ben dus heel relaxed, haha.

  • #4

    Amelie van Writings by Amelie (woensdag, 10 april 2019 13:14)

    Het is inderdaad lastig om niet het beste voor jezelf te willen, om voor niet het perfecte te gaan. Toch merk ik dat als ik niet altijd voor het perfecte of het beste ga, dat er mooie dingen of momenten uit ontstaan.

  • #5

    Manon (woensdag, 10 april 2019 15:38)

    Ik heb dit eigenlijk niet. Ik ben nooit te streng voor mezelf. Why would I? Om mezelf de vernieling in te helpen? Nah. Self love & zelfkennis.

  • #6

    Vicky (woensdag, 10 april 2019 18:45)

    Groot gelijk! Ik heb het zelf ook moeilijk. Het ligt dikwijls niet voor de hand om positief te blijven maar je moet er blijven voor openstaan.

  • #7

    Frederique (donderdag, 11 april 2019 07:35)

    Ja zeker herkenbaar. Ik kan erg streng zijn voor mezelf maar mijn verwachtingen van anderen zijn ook hoog. Kan niet van een ander verwachten wat ik zelf niet lever toch? :)

  • #8

    nicole orriens (vrijdag, 12 april 2019 09:30)

    Ik heb het idee dat we bijna allemaal wel zo'n gemene innerlijke criticus in ons hebben die te hard is.... Ik vind het een lastig type om vanaf te komen.

  • #9

    Nadia (zondag, 14 april 2019 07:43)

    Ik heb altijd de lat hoog gelegd... Totdat ik keihard tegen een muur opliep en een burn-out kreeg. De lat ligt minder hoog en ik bereik meer dan ooit, puur doordat er geen druk meer is! Een heerlijk gevoel :D

  • #10

    Rowan (woensdag, 17 april 2019 08:56)

    Mooi geschreven, ik ben ook vaak te streng voor mezelf, moeilijk om af te leren!


Volg je mij al op Instagram?