· 

Mijn signalen van angst

 

Hoi, ik ben Milou en ik heb een angststoornis. Als ik terugdenk aan vroeger loop ik er al veel langer mee, maar de stempel kwam vorig jaar toen ik ziek thuis kwam te zitten door een hevige periode van paniekaanvallen. Angst heeft altijd al mijn leven beïnvloed, ik had het idee dat ik het nooit goed genoeg deed en zei afspraken continu af. Soms vermijd ik dingen uit angst, terwijl ik ze juist aan moet gaan. Voor mij voelde angst als een reactie vanuit stress, een teken dat ik rustiger aan moet doen, maar het is juist het tegenovergestelde

Ik kan nou niet echt zeggen dat mijn angst weg is, het is er nog steeds, elke dag. Maar ik heb geleerd, en leer nog steeds, om er beter mee om te kunnen gaan. Soms snap ik mezelf gewoon niet, of hoe mijn lichaam ergens op reageert. Het is een gewoonte geworden om dingen uit de weg te gaan en direct een reactie te kiezen die eigenlijk helemaal niet goed voor me is. Het lijkt zo verborgen, maar toch is het altijd aanwezig.

Ik heb nog steeds momenten dat ik dichtklap, dat de angst het overneemt en ik niet weet wat ik moet doen. Het ontdekken van de signalen die mij lichaam geeft, hoe ik reageer op die angst, is een eerste stap om dit gevoel aan te pakken. Ik ben naar mezelf gaan kijken, luisteren en voelde mijn lichaam aan, ik heb mijn signalen even op een rijtje gezet.

 

Hyperventilatie

 

Het moment dat je gaat hyperventileren verwijder je teveel CO2 uit je lichaam en neem je teveel zuurstof op. Doordat het CO2-gehalte daalt, daalt ook het zuurstofgehalte in je bloed (alkalose). Dit geeft onder andere nare klachten. Doordat weefsel minder zuurstof krijgt kunnen je ledematen gaan slapen, een tintelend gevoel: dat herken ik heel goed. Ik had het idee alsof ik een hersenbloeding kreeg, heel mijn rechter lichaamshelft voelde slap, alsof het hing en het voelde niet als mezelf. Alsof ik maar wat deed, dat deel slepend achter me aan.

 

Verminderde eetlust, naar

 

 

Je lichaam raakt in de stress en dat ga je merken, ik heb totaal geen zin in eten en word misselijk. Als ik alleen al aan eten denk, ben ik er al helemaal klaar mee.

Afzeggen van afspraken

 

Ik zat zonder werk en had sollicitaties staan, laat ik voorop stellen dat ik niet wist wat ik nou echt wilde. Was bij mijn vorige baan weggegaan, omdat ik het niet zag zitten. Dat was het moment dat de paniekaanvallen kwamen en het besef dat ik niet wist wat ik wilde. Het was een moeilijke zoektocht om een enigszins passende baan te vinden. Ik had het idee dat niets bij me paste, dat ik niets kon. Sollicitaties die gepland stonden zei ik af en als ik gebeld werd, nam ik gewoon niet op. Ik wist niet wat ik moest zeggen, niemand zou het snappen. Ook afspraken met vrienden, ik had nergens zin in, ik zei alles af. Ik wilde liever op de bank liggen, onder een dekentje, dan mensen onder ogen komen. Wat nou als ik een paniekaanval zou krijgen, wat nou als ik het niet goed doe?

 

Blijven piekeren

 

Piekeren is iets wat ik heel veel doe, iets wat vanuit mijn angst en perfectionisme doe. Ik kan dingen blijven overdenken en piekeren over zaken die het niet eens waard zijn. Wat nou als en wat dan? Van een mug een olifant maken, ja hoor, I get it. Als er eenmaal een gedachte in mij op komt, kan hij mijn hele dag beïnvloeden en mij onzeker maken. Vaak blijkt achteraf dat het helemaal nergens voor nodig was.

 

Ja, ik voel me schuldig

 

Dingen afzeggen was een van mijn signalen, maar ook iets waar ik me ontzettend schuldig om voel. Ik had het idee dat ik mezelf op deze manier wegcijferde en er niet meer bij hoorde, wat als ze me niet meer willen zien? Wat als ze dit en dit van me denken? Schaamte en piekeren. ‘’Sorry’’ is dan ook een van mijn stopwoordjes, om de kleinste dingen kan ik al mijn excuus aanbieden, denkend dat ik mensen gekwetst heb. Het is eigenlijk een bevestiging uit angst om mensen te verliezen.

 

Team no sleep, denkend aan morgen

 

Piekeren is iets wat non-stop doorgaat, dag en nacht en dat resulteert in slapeloze nachten en moeilijk in slaap kunnen vallen. Omdat ik zo druk kan zijn in mijn hoofd, is mijn brein nog te actief om te kunnen rusten. Het moment dat ik in bed lig, is het moment dat ik ga denken aan morgen, planningen maken of zenuwen creëren. Ik kan enorm piekeren over de dingen die nog gedaan moeten worden, wanneer ik wat ga doen. Ik heb allerlei doemscenario's in mijn hoofd over dingen die fout kunnen gaan, want het moet perfect zijn. Ik kon alleen al een paniekaanval krijgen door aan morgen te denken.

 

Paniekaanvallen

 

Na een bepaald voorval of situatie kon ik een paniekaanval krijgen, ondanks het verschrikkelijke gevoel weet ik waar het vandaan komt en kan ik het relativeren. Maar soms heb ik ze ook spontaan, iets wat best eng is en waarvoor ik me schaam.

 

Op mijn hoede zijn

 

Ik ben continu op mijn hoede, met het idee in mijn achterhoofd dat er iets kan gebeuren waar ik niet op voorbereid ben. Ik heb dan ook soms een gejaagd gevoel, ik kan dan absoluut niet stil zitten en ga mezelf dan afleiden.

 

 

Doordat ik mijn signalen steeds beter ga herkennen, kan ik ook beter inspelen op de situatie en ben ik er eerder bij. Ik merk dat ik ook minder paniekaanvallen heb nu ik weet waar mijn triggers liggen en hoe ik het kan verhelpen. Ik heb geleerd dat ik me hier niet voor hoef te schamen, dat ik het niet hoef te vermijden. Je moet je angst juist aangaan, het mag er zijn. Het is normaal, je bent er niet alleen in. Zoek hulp, steun, praat. We willen alles maar goed doen en mensen pleasen, maar dat hoeft niet. Vertrouw in jezelf en vertrouw dat je beter kunt worden.

 

Meer over paniekaanvallen?


Reactie schrijven

Commentaren: 4
  • #1

    Henk (maandag, 08 april 2019 19:24)

    Hele mooie sterke blog heb je. Ik ga de andere pagina's binnenkort ooknlesen

  • #2

    Manon (dinsdag, 09 april 2019 14:21)

    Knap dat je dit deelt en je nu de tekenen kan herkennen.

  • #3

    Henk (dinsdag, 09 april 2019 14:33)

    Angst is iets dat je nooit kwijtraakt, het hoort ook bij je persoonlijkheid. Het gaat erom dat je het een plek kunt geven.

  • #4

    Xarifa (vrijdag, 26 april 2019 16:56)

    Pff, wat heftig zeg! Goed dat je mensen via deze blog er over laat weten!