Schamen voor je angststoornis

 

 

Ik opende vanmorgen mijn telefoon en zag op Facebook een post voorbijkomen dat de Nederlander zich beschaamd om over een angststoornis te praten, diep triest als je het zo bekijkt. Hoe kan het zo zijn dat we tot de dag van vandaag hier niet over kunnen praten, we kunnen dus gewoon onszelf niet zijn. Want dat ene stukje dat ook 'jij' is, wordt genegeerd. Maar ben wel blij om te zien dat we er nu tenminste iets aan doen! 

 

 

 

Bijna 1 op de 5 Nederlanders leeft met een angst – of paniekstoornis, de helft hiervan durft er niet over te praten. Het doel is om dit onderwerp bespreekbaar te maken, want iedereen moet kunnen praten en dit is niet zomaar iets. Een hoop mensen zullen een stoornis zoals dit onderschatten, maar het beïnvloed daadwerkelijk je leven. Het ministerie van VWS start vandaag een campagne.

 

 

Dat praten een goed middel is, daar zijn we het denk ik allemaal wel mee eens. Daarom vind ik het des te erger om dit te lezen. Ruim de helft van de mensen met een angst – of paniekstoornis vindt het moeilijk om met vrienden en/of familie hierover te praten en twee derde heeft dit ook bij collega’s. De voornaamste reden hierachter: we willen anderen niet belasten met onze angsten of zijn bang voor onbegrip. Het gevoel dat je niet serieus genomen word, dat je je aanstelt, vaak denken we dat we het zelf wel op kunnen lossen.

 

Wat is het nou?

 

 

Ik zal even kort uitleggen wat een angststoornis is, om je een beeld te geven wat er dan gebeurt. Mensen met een angst – of paniekstoornis maken zich zorgen om werk, kinderen, rekeningen, toekomst en zichzelf. Ik heb zelf in mijn jeugd een hoop meegemaakt, zo ook op gebied van relatie, school en werk. Ik heb altijd wel angst gehad voor dingen, door het pesten, of ik wel goed genoeg was. Geen baan kunnen vinden die echt bij me past, denkend dat die baan nooit zal komen. Toen ik mijn eerste, heftige paniekaanval kreeg, voelde het alsof ik een hartaanval kreeg. Een week lang heb ik een stekende pijn op mijn borst gehad, alsof er een olifant op stond. Ik was chronisch aan het hyperventileren en had vaak ademnood. Mijn rechter lichaamshelft leek verlamd, alsof ik mijn been achter me aansleepte. Ik vroeg geregeld aan mijn vriend of mijn rechterdeel van mijn gezicht niet scheef hing, kreeg ik nou een herseninfarct? Een hoop mensen die dan naar de huisarts gaan blijken ‘niets’ te hebben. Ik ben in het weekend op de eerste hulp beland, verdenking longembolie, maar er kwam niets uit de testen. Stelde ik me nou echt zo aan, is er nou echt niets aan de hand?

 

Ik wilde het aan niemand vertellen, want ik had het bewijs dat er niets aan de hand was. Ik wil niemand met mijn problemen opzadelen, ik werd al bang bij het idee. Ruim 40% van de mensen houd hun mond en ruim de helft twijfelt om het ter sprake te brengen.

 

‘’Waar dan ook ter wereld mag het niet zo zijn dat mensen zich schamen om over angst – en paniekstoornissen te praten’’.

 

Hey! Het is oké

 

Het ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport (VWS) start vandaag met een campagne om dit onderwerp op tafel te krijgen: Hey! Het is oké, maak het bespreekbaar. Er wordt opgeroepen dat iedereen met een angst – en paniekstoornis open kan praten, dat je je niet hoeft te schamen. Het moment dat we er allemaal voor zorgen dat het praten hierover normaal wordt, kunnen we een taboe doorbreken. We hoeven simpelweg alleen maar te beginnen met ‘hey’.

 

Het kleine deel wat er wel over durft te praten merkt dat er meer begrip is, hierdoor ondervinden ze zelf minder last van hun stoornis. Ze kunnen het delen, krijgen steun en voelen zich gehoord. Iets wat iedereen zou moeten kunnen doen, want je bent niet alleen.

 

Toen ik het vertelde aan vrienden en familie merkte ik dat er juist positief gereageerd werd, ik was niet raar en stelde me niet aan. Elke stap die ik heb genomen stond iedereen achter me en stonden ze voor me klaar. Het moment dat ik stopte met mijn baan en even thuis zat, het was niet raar, het was nodig. De stap die ik had gezet om hulp te zoeken, ik toonde juist mijn kracht. Ik heb geleerd dat ik mijn emoties er mag laten zijn, dat het goed is om te laten zien als je ook even niet lekker in je vel zit. Ik kan je vertellen: wanneer jij je angst steeds onderdrukt en het er niet laat zijn, kom het alleen maar harder terug. Iets wat niet de aandacht krijgt, gaat steeds harder werker om wel je aandacht te krijgen en dat gaat je leven beïnvloeden. Je bent continu met jezelf in conflict, je blijft maak piekeren en je er tegen verzetten. Het moment dat jij je angst aangaat, het erkent dat het er is, kun je de confrontatie aangaan.

Ik heb een trigger gevonden

Ik ben erachter gekomen dat ik bepaalde triggers heb waardoor ik in een paniekaanval kan komen, ik ben me er bewust van geworden waar sommige aanvallen vandaan komen. Als ik bijvoorbeeld een botje hoor knakken, krijg ik al meteen zo’n benauwd gevoel. Ik merk dat ik anders ga ademen en dat dat ene lichaamsdeel dat knakte raar aan gaat voelen. Toen mijn schouder knakte dacht ik meteen dat hij uit de kom was en dat ging ik ook echt voelen. Nu weet ik dat ik dan op mijn ademhaling moet gaan focussen. Rustig 3 tellen in door mijn neus en rustig 4 tellen uit door mijn mond. Oké, ik hoorde die knak. Stel dat hij uit de kom is, dan kan hij er gewoon weer terug in. Als hij gebroken is, dan heelt dat ook wel weer. Maar ik kan hem gewoon nog bewegen, hij doet geen pijn en is niet dik of iets. Ik probeer het ‘probleem’ te analyseren en laat het daarna rusten, als ik merk dat ik zelf ook rustiger word. Ook bespreek ik dit altijd met mijn vriend, zodat ik er niet alleen doorheen hoef te gaan.

Schaam je alsjeblieft niet voor een angst- of paniekstoornis, je bent niet alleen. Durf erover te praten, want je wordt gehoord en je wordt gesteund. Zolang je er zelf mee blijft lopen, kan je het niet oplossen. Het is een strijd die je aangaat met hulp en de mensen om je heen. Het is niet gek of raar, het is iets serieus, iets wat je leven kan beïnvloeden.

 

 

Laat jij je stem horen?

Reactie schrijven

Commentaren: 13
  • #1

    Melissa (dinsdag, 02 april 2019 13:29)

    Het is zeker okay en niet erg

  • #2

    Mandy (dinsdag, 02 april 2019 14:00)

    Wat een mooie en vooral goede blog! Ik durfde ook nooit hulp te vragen en dit omdat je tegenwoordig zo snel een stempel op je hoofd krijgt. Met mijn vriend praat ik er veel over en met vrienden niet zo snel, met familie wel als het moet, zal er nooit zo snel zelf over beginnen. Wel heb ik vorig jaar ook hulp gezocht bij een psycholoog voor mijn angsten, dat heeft me heel erg geholpen maar toen ze mij naar ggz wou doorverwijzen heb ik nee gezegd

  • #3

    Manon (dinsdag, 02 april 2019 22:32)

    Mooie blog heb je geschreven! Ken je Alwin van het Youtube kanaal VetGezellig? Hij heeft een docu gemaakt over zijn leven met angststoornis. Interessant om te zien.

  • #4

    nicole orriens (woensdag, 03 april 2019 09:30)

    Ik vind ook niet dat er iets is om je over te schamen. Volgens mij worstelt iedere mens wel ergens mee.

  • #5

    Blog en Beauty (woensdag, 03 april 2019 10:06)

    Dit zou ook echt bespreekbaar moeten zijn, en geen taboe. Zelf heb ik er gelukkig geen last van. Mijn man had ook van die aanvallen, nu een stuk minder nu hij zijn triggers weet en daar mee om kan gaan. Maar het blijft moeilijk.

  • #6

    frederique (woensdag, 03 april 2019 11:40)

    Ja, heel maf, er rust echt een taboe op. Ik heb sinds mijn 19e last van claustrofobie en ben daar heel open over en er wordt dan vaak gereageerd met 'wow, dat je daarvoor uit durft te komen' of iets in die trant. Ik begrijp die reactie dan niet want eh...ja...ik durf ervoor uit te maken omdat ik me er niet voor schaam. Dit ben ik en dit heb ik en juist ervaringen en tips delen kan zoveel doen. Ik heb een artikel op mijn blog over hoe je van Frankrijk naar Kroatië kan gaan zonder door een tunnel te rijden, heel oud artikel, en daar wordt nog steeds heel veel op gereageerd maar...alleen via de mail! Nooit in de comments eronder. Ik blijf me over die 'schaamte' verbazen, dat is echt nergens voor nodig - een angststoornis is geen teken van zwakte!

  • #7

    skincarebynaomi (woensdag, 03 april 2019 18:50)

    Ik vind het een heel goede campagne en ook erg goed dat jij hier aandacht aanbesteedt. Ik ben zelf hooggevoelig en ook veel angsten ontwikkeld. Ik merk in deze wereld dat psychische dingen al snel weggewuifd worden als niks, maar het kan toch behoorlijk je leven beïnvloeden. Doordat mensen zo denken wordt je bang om er over te praten!

  • #8

    Laura | I scream beauty (vrijdag, 05 april 2019 08:17)

    Wat heb je dit mooi beschreven. Ik ken het omdat ik het van dichtbij heb meegemaakt.. het is erg moeilijk om iemand zo hulpeloos te zien..

  • #9

    Janet (vrijdag, 05 april 2019 21:47)

    Ik hoorde hier deze week op de radio ook een discussie over. Ik vind 1 op 5 best veel hoor... daar schrok ik wel een beetje van.

  • #10

    marco (dinsdag, 09 april 2019 10:51)

    Lieve milou
    dank je wel ik ben een van die die het nog maar net durf te delen en dan vaak nog alleen bij mensen die het eerst delen zoals jij nu. omdat ik nog het idee heb anderen begrijpen je toch niet en helaas is dat ook vaak waar.
    maar leer er steeds beter mee omgaan en idd de campagne en dit soort berichten helpen mij en anderen om er ook voor uit te komen ;)

    nogmaals HEEL ERG BEDANKT x

  • #11

    Mira (dinsdag, 09 april 2019 11:16)

    Mooi artikel! Ik kamp zelf ook met paniekaanvallen waardoor ik bijna niet meer naar buiten durf. Toevallig heb ik hier gisteren ook een artikel over geschreven omdat ik ook graag een stilte wilde doorbreken <3

  • #12

    Lianne (dinsdag, 09 april 2019 23:20)

    Goed dat je er aandacht aan geeft. Ik had nooit verwacht dat er zoveel mensen last van hebben. Ik denk dat als juist de taboe eraf gaat, dat het dan ook beter gaat of niet?

  • #13

    Sabine (donderdag, 11 april 2019 22:59)

    Wauw, mooi geschreven. Stigma's zijn enorme in stand houders van dit soort problemen... Fijn dat je het met ons deelt. Mooi hoe het je lukt om in één artikel te beschrijven wat het is, hoe het bij jou is ontstaan en wat je hebt ontdekt en kunt toepassen. En dat je dit nu ook nog eens gebruikt om anderen te helpen. Super mooi!


Volg je mij al op Instagram?