· 

Wat is een paniekaanval?

Hyperventilatie, ik merk het meteen. Ik krijg een druk op mijn borst en heb het idee dat ik naar adem moet happen. Mijn eetlust ebt weg en begin enorm te zweten. Ik probeer mijn gezicht in de plooi te houden door er een glimlach op te zetten, maar mijn ogen zeggen wat anders. Mijn hartslag rijst de pan uit, ik probeer wat water te drinken, maar heb het idee dat ik niet kan slikken en mijn tong opzwelt. Een rare gewaarwording, zeker beangstigend. Het is net alsof het mijn eigen lichaam niet is, dat ik mezelf niet meer ben en er geen controle meer over heb. Ik heb een paniekaanval, dat mag duidelijk zijn. Hoe komt het, waarom gebeurt het en wat is het nou eigenlijk?

 

 

We kunnen ons misschien allemaal wel voorstellen hoe een paniekaanval zou voelen. Het is een gevoel die razend snel aan je voorbij gaat en chaotisch is, het is onbegrijpelijk. Het is alsof je de touwtjes laat vieren en alle controle kwijtraakt, het gebeurt gewoon. Het feit dat we ons er iets bij voor kunnen stellen, geeft niet aan dat we het ook daadwerkelijk weten. Zeker na aanleiding van ‘Hey, het is oké!’ praten we meer over stoornissen en willen we meer duidelijkheid scheppen. Ik wil je graag uitleggen wat een paniekaanval is. Wanneer je het beter begrijpt, ben ik van mening dat je er ook beter mee om kunt gaan.


Hoe krijg je een paniekaanval?

 

Wanneer we ons in een gevaarlijke, onbekende situatie begeven, voelen we angst en paniek. Ons lichaam maakt adrenaline aan en deze schiet in zo’n situatie omhoog, je bent klaar voor een ‘flight or fight’ reactie.  Een handig mechanisme, hierdoor redden we ons in het leven. Een paniekaanval daarentegen is niet handig, dat gevoel in zo’n gevaarlijke situatie als hierboven, wordt 10 x zo erg in zo’n aanval. Er is hierbij vaak geen deigende situatie, het is jouw eigen gedachte. Vaak piekeren mensen met een angststoornis veel, door al dat gepieker beland je nog wel is in een paniekaanval. Jouw eigen gedachten nemen een loopje met je en dat is de druppel.

 

Vaak ontwikkel je een angst – en/of paniekaanval door traumatische ervaringen in het verleden, als je iets mee hebt gemaakt wat veel invloed op je had. Maar het is ook deels karakter, genen, levenservaring. Traumatische ervaringen is voor iedereen weer anders, het maakt je niet zwakker of slechter dan een ander, het is gewoon wie we zijn en hoe we met situaties omgaan.

 

Ik had altijd het idee dat het wel mee zou vallen, dat anderen het veel erger hadden dan ik. Maar toen ik mijn verhaal bij de psycholoog op tafel legde, had ik toch wel het besef dat ik ik ben. Dat dit voor mij wel erg kan zijn. Wat voor de een ’n gigantische berg is, kan voor jou een heuveltje zijn. 

 

Wat merk je bij een paniekaanval?

 

In een paniekaanval heb ik echt het gevoel dat ik doodga, zeker met die drukkende pijn op mijn borst en het gevoel niet te kunnen slikken. Het is naar, vervelend en doodeng. Het is alsof ik gek word, geen grip meer heb op mijn leven. Vaak had ik ook last van derealisatie en depersonalisatie, het idee dat ik niet in mijn eigen lijf zit, het niet van mij is. Dit maakt mijn angst dan alleen maar erger.

 

Hartkloppingen of een hoge hartslag zijn andere symptomen. Je gaat zweten, je trilt en hebt het idee dat je in ademnood bent. Je kan het gevoel hebben alsof er een olifant op je borst staat, een gigantische druk.

Ikzelf ervaar dan ook vaak veel misselijkheid, ik heb totaal geen eetlust meer. Alsof mijn slokdarm zich afsluit en er niets meer in mag.

 

Waar ik later achter kwam, is dat ik ook met mijn kaken ben gaan klemmen. Ik had 24/7 vermoeide kaken, veel pijn in mijn kiezen en kon amper kauwen. Ik had het idee dat mijn kaken scheef stonden en mijn tanden eruit konden vallen. Als ik al ergens bang voor ben, is het de tandarts. Mijn angst bleef continu gevoerd worden door dat gevoel, het was er echt en kon mijn gedachten nergens op verzetten.

 

Ik heb zo vaak de tandarts gebeld voor bevestiging en voor controles. Uiteindelijk kreeg ik een bitje aangemeten, wat mij zou helpen bij het klemmen van mijn kaken in de nacht en overdags. Bleek toen hij binnenkwam, dat mijn paniek hiervoor veel minder was omdat de pijn af begon te nemen. Ik was me er bewust van geworden en ben eraan gaan werken. Achteraf voelde ik me zo een aansteller. Steeds weer dat bellen en met spoed een bitje laten maken. Maar hé, ik had het op dat moment nodig. Als ik het niet had gedaan, had ik er misschien nu nog last van?

 

Wat doe je bij een paniekaanval?

 

Praat! Het is echt oké om hulp te vragen als je je zo voelt. Het beste is gewoon je paniek te uiten, het er te laten zijn. Vaak word je vanzelf al rustiger als je erover probeert te praten. Je kan gaan relativeren en krijgt steun. Vaak als je praat lukt het beter om met piekeren en malen te stoppen. Probeer je ademhaling onder controle te krijgen en leg je focus echt daarop, adem in door je neus en uit door je mond.

 

 

Mindfulness, wees je bewust in het hier en nu. Het idee hierachter is dat je je paniek niet weg moet stoppen, maar dat je de dingen bekijkt precies zoals ze zijn. Wat voel je? Wat gaat er door je heen? Bewust worden waar je bent en wat er op dat moment aan de hand is. Ik heb een stappenplan geschreven, klik hier, misschien helpt het jou? hier

Wat mij vaak helpt, iets doen wat je leuk vind en je ook echt afleid. Ga lekker een stukje wandelen of zet die ene serie aan die je zo leuk vind. Luister je graag muziek? Plant jezelf op een comfortabel plekje en zet je favoriete muziek aan. Mensen die veel last hebben van angstgevoelens en paniek hebben een relatief laag serotonine gehalte. Serotonine is juist erg belangrijk, het heeft te maken met ons geluksgevoel. Hiervoor hoef je niet een hele marathon te rennen, doe wat je leuk vind.

 

 

Heb jij last van paniekaanvallen, dan wil ik je op het hart drukken dat je echt contact op moet zoeken met een psycholoog. Angstgevoelens en paniekklachten zijn goed te behandelen. Advies inwinnen is nooit een overbodig iets. Niemand verdient het om hiermee rond te blijven lopen, hoe groot of klein jouw klacht ook is. 

 

Meer over paniekaanvallen?


Reactie schrijven

Commentaren: 3
  • #1

    Anna (maandag, 15 april 2019 17:29)

    Dit is echt prachtig beschreven. Precies zoals het is. Ik heb ook best vaak paniekaanvallen maar weet er niet zo goed mee om te gaan. En vooral niet als er andere mensen bij zijn.

  • #2

    Eric (dinsdag, 16 april 2019 08:32)

    Mooi beschreven!

  • #3

    Yvonne (woensdag, 24 april 2019 15:48)

    Wow klinkt heftig, wel super goed omschreven.