· 

Wie ben ik?

In de tijd van mijn eetstoornis had ik het idee dat ik echt wist wie ik was, maar achteraf gezien was het mijn eetstoornis die dat wist. Ik was 12 jaar toen ik in aanmerking kwam met een eetstoornis, het moment dat je jezelf gaat ontwikkelen. Toen ik het overwonnen had, toen ik het enigszins achter me kon laten, had ik geen idee wie ik daadwerkelijk was zonder een eetstoornis.

 

 

Het is net alsof de eetstoornis jou een bepaalde identiteit geeft, alsof je niets meer voorstelt zonder. Het was een troost voor me, mijn eetstoornis was er altijd. Ik heb altijd het idee gehad dat ik er niet bij hoorde, met mijn eetstoornis had ik het idee dat mensen mij wel zagen en ik wel iets kon.

 

 

In mijn beleving was het veilig, ik kreeg van niemand verwachtingen en het was eigen. Alles ging vanzelf, ik hoefde er weinig moeite voor te doen.

 

Mijn eetstoornis sloot de echte ik helemaal af van de buitenwereld, alleen de eetstoornis en ik.

 

Ik was altijd al goed in een muur op te bouwen, dit was next level. Ik had een complete bunker om me heen, een bunker die door niemand neer te halen was.

 

In deze tijd gaan we steeds meer naar onszelf kijken, is zelf liefde een hot topic. ‘’Wie ben ik nou echt?’’ Een vraag die ik mezelf ook vaak stelde, veel mensen zijn tegenwoordig bezig met de zoektocht naar zichzelf, hun ware identiteit.


Ware identiteit

We beseffen het ons misschien niet, maar we zijn op elk moment van de dag bezig met onszelf te ontwikkelen. Bij alles wat je doet leer je wel iets of is het iets wat je de dag ervoor geleerd hebt, dat gaat maar door. Maar het daadwerkelijk kiezen voor verandering, dat is een ander verhaal. Vandaag ben je de lieve vriendin, maar misschien ben je morgen wel die ene vervelende juf of boze buurvrouw.

 

We hebben allemaal wel ergens de angst om niet zeker te zijn wie we nou echt zijn, dit komt voort uit onze onzekerheid. Het kan zijn dat jij denkt dat als jij je maar vast kan houden aan de duidelijkheid die je misschien hebt gevormd door te weten wie je echt bent, dat je weet hoe je reageert. Waar je heen wilt in het leven en welke baan er bijvoorbeeld bij je past.

 

Feit! Het leven is onvoorspelbaar, we weten nooit hoe hij zal gaan lopen. Maar goed ook, want anders zal het wel erg saai worden. Dan zouden we niets meer leren en komt alles maar aanwaaien, we moeten toch ergens moeite voor doen. Elke emotie heeft ergens nut voor, door bepaalde angsten kan je weer situaties overwinnen en door verdriet worden we weer sterker.

 

Je moet je vormen naar hetgeen wat jij wilt zien/denken, niet wat een ander daar van vind. Ik ben altijd het onzekere meisje met de koptelefoon geweest, ik stond altijd alleen en had het idee dat niemand bij mij wilde horen. Uiteindelijk gedroeg ik mij ook als dat ene meisje en straalde dat nog meer uit, ik had het idee dat ik dat echt was, mijn identiteit. Mensen zagen mij zo en ik had het idee dat ze dat dan ook van mij verwachtten.

 

Mijn tip: laat zien wie je echt bent! Je hoeft je niet te gedragen naar hetgeen wat een ander van je zegt/vindt/denkt, maar waar jij gelukkig van word. Trek die stoute schoenen aan en laat je horen. Alles kun je veranderen, zo ook jouw identiteit, kernwaarden, dat maakt het leven zo mooi.

 

 

Wie ben ik op DIT moment is een beter geplaatste vraag dan ‘’wie ben ik?’’ Want elke situatie vraagt weer om een andere aanpak/emotie/gedrag. Zoals ik hierboven al zei, je kunt van lief ineens de strenge juf zijn. Je moet gaan leren dat je niet in 1 hokje te plaatsen bent, probeer dat los te laten en verrijk je blik. Heb vertrouwen in jezelf, heb jezelf lief en geloof in jouw kracht. Omarm de veranderingen en laat de vraag ‘’wie ben ik?’’ los, want jij bent veel meer dan dat ene hokje.

Reactie schrijven

Commentaren: 1
  • #1

    Marjolijn (maandag, 01 april 2019 16:11)

    Zo mooi verwoord. Ga hier zeer zeker mee door.
    Jij weet als geen ander hoe moeilijk het is om hulp te vinden.


Volg je mij al op Instagram?