· 

Zoektocht naar zelfliefde

 

Aan het begin van dit jaar wilde ik eens stil gaan staan bij hoe ik tegen mezelf praat. Het lijkt misschien een stomme en rare vraag, maar achteraf gezien heeft het mijn ogen toch echt geopend.

 

Je gevoel en je hersenen gaan hand in hand. Wanneer je positief denkt, kan je je ook echt veel beter voelen dan als je chagrijnig bent of neerslachtig. Zelfs wanneer je dag niet begon zoals je had gehoopt. Wanneer je de hele tijd negatief aan het denken bent, is de kans groot dat je je ook daarnaar gaat voelen. Klinkt logisch toch?

 

Jezelf observeren

 

Toen ik begon om te observeren hoe ik tegen mezelf sprak, moest ik luisteren naar mezelf alsof ik naar een podcast aan het luisteren was. Je luistert aandachtig en observeert daarbij je eigen gedrag. Hoe voel je je erbij, waarom zeg je bepaalde dingen?

 

Ik wist dat ik wel is tegen mezelf kon praten, maar ik had niet gedacht dat ik zoveel tegen mezelf zou praten. Ik loop dan niet pratend tegen mezelf over straat zodat iedereen het kan horen, maar de gesprekken voeren zich wel af in mijn gedachten. En met dit besef kwam de realisatie dat mijn hersenspinsels net echt aardig waren, niet opbouwend en zelfs niet altijd even lief.

 

Mezelf toespreken met straffende woorden

De gedachten die ik had waren niet altijd even leuk, soms zelfs verschrikkelijk! Toen ik mijn aandacht er goed oplegde, hoorde ik vrij snel keiharde oordelen, straffende woorden over bijvoorbeeld mijn prestaties en een hoop neerbuigende opmerkingen over mijn voorkomen, mijn uiterlijk.

 

Ik praatte op een manier tegen mezelf zoals ik nooit tegen een ander zou doen, zeker niet tegen iemand waarvan ik houd!
De gedachten die ik had over mijn lichaam, mijn prestaties en mijn karakter, ze waren zo gemeen, ik zou ze mijn ergste vijand niet eens toewensen. Woorden kunnen zoveel meer pijn doen.

 

 

Het bleek dat ik elke dag negatief tegen mezelf praatte. Het moment dat ik in de spiegel keek, dat was het moment dat er altijd wel iets was waar ik ontevreden over kon zijn. Als ik werd had ingeleverd, was het toch nooit goed genoeg. Zelfs het samenzijn met vriendinnen liet me aan mezelf twijfelen, of ik wel de vriendin ben die iemand verdiend, of ik niet de verschrikkelijke vriendin was.

Het effect van oefenen

 

Het is logisch dat deze manier van denken niet echt goed is voor je stressniveau, zelfverzekerdheid en überhaupt je hele gemoedstoestand. Zo heftig als deze ontdekking was, zo goed was het dat ik hem deed, de oefening, het observeren en bewust worden. Het zorgde er alleen maar voor dat ik steeds meer kleine stapjes kon zetten naar meer zelfliefde.

 

Ondanks mijn zonnige instelling merkte ik al snel dat ik mezelf toch een rotgevoel wist te geven, zelfliefde? Dat woord kende ik helemaal niet. Om dit te kunnen veranderen ben ik op een andere manier voor mezelf gaan zorgen: mezelf durven complimenten te geven, begripvol te zijn en mezelf kunnen vergeven als ik iets deed waar ik misschien niet helemaal achter stond.

 

Je kunt kijken naar alles wat minder mooi of minder goed is, wat beter kan aan je lichaam of je karakter of op je werk. Maar je kunt er ook voor open staan om naar de mooie dingen te kijken, iedere dag weer. Als er iets fout ging en ik betrapte mezelf op straffende woorden, gaf ik mezelf een denkbeeldige aai over mijn bol.
Het is oké, het hoeft niet perfect te zijn.

 

Ik ben dankbaar

 

Iedere dag bedenk ik voor mezelf een paar dingen waar ik dankbaar voor ben. Zelfs als de wekker gaat of als het regent, want dit zijn de momenten dat ik meer stress krijg. Ik heb gezorgd voor een klein ochtendritueeltje om lief te zijn voor mezelf, voor mijn lichaam en geest. Beginnend met lieve woordjes, een voedzaam ontbijt en een half uurtje yoga.

 

Een simpele ochtendroutine kan al zoveel verlichting geven.

 

Wat mij helpt is te relativeren, minder streng tegen mezelf te zijn en mezelf bewust te maken van alles wat er wel is in mijn leven in plaats van wat er niet is. Dit zorgt ervoor dat ik kalmer word en niet langer in de toekomst leef maar in het heden. Als je merkt dat je toch weer een opgejaagd gevoel krijgt, wat somberder word, noem voor jezelf een paar simpele dingen op waar je dankbaar voor bent en je zult merken dat je de positiviteit naar je toe trekt.

 

 

Ben je eigen supporter, je eigen cheerleader! Het klinkt gek, maar het is zoveel aangenamer, wanneer je jezelf support in plaats van jezelf maar te straffen. Ik ben dan misschien nog lang niet op het punt waar ik uiteindelijk wil zijn in het leven, maar ik kan nu wel zeggen dat ik van mezelf begin te houden en mezelf begin te accepteren zoals ik ben.

 

Zelfs met al mijn imperfecties, want ook die zijn hartstikke mooi.

 

 


Reactie schrijven

Commentaren: 0